De auto-industrie heeft lang geopereerd volgens een logica van vervangen in plaats van repareren. Het digitaal productpaspoort begint dat te veranderen. Door van fabrikanten te eisen dat ze de levensduur van componenten, de materiaalsamenstelling en de repareerbaarheid op productniveau documenteren, creëert het DPP een natuurlijke druk richting voertuigen die gemakkelijker te onderhouden zijn.

Wanneer die data toch al aanwezig moet zijn, worden ontwerpbeslissingen die onderhoud moeilijker maken moeilijker te rechtvaardigen. Monteurs krijgen sneller toegang tot nauwkeurige componentinformatie. Consumenten krijgen een langere levensduur van voertuigen en lagere onderhoudskosten in de loop van de tijd. En fabrikanten krijgen een duidelijker beeld van waar onderdelen falen, wat terugvloeit naar betere ontwerpbeslissingen in de toekomst.

Voor de auto-industrie is de DPP-deadline 2028. Dat geeft fabrikanten tijd om zich voor te bereiden, maar niet om te wachten.

Het implementeren van het DPP vereist het opbouwen van nieuwe gegevensverzamelingssystemen, trackinginfrastructuur en veilige gegevensbeheerscapaciteit. Voor grote autofabrikanten met complexe, meerlagige toeleveringsketens is dat een aanzienlijke onderneming.

Cybersecurity maakt deel uit van die kosten en verdient serieuze aandacht. Een digitaal productpaspoort bevat gevoelige productiedata, leveranciersrelaties en componentspecificaties. Dit op grote schaal veilig beheren is geen bijzaak. Het moet vanaf het begin in de infrastructuur worden ingebouwd, niet later onder druk worden toegevoegd.

De fabrikanten die hier goed op plannen, zullen minder uitgeven aan het oplossen van problemen die zijn ontstaan door te snel te handelen.

Het DPP is een EU-verordening, maar de reikwijdte ervan stopt niet bij de Europese grenzen. Elke fabrikant of leverancier die op de Europese markt wil verkopen, moet eraan voldoen, ongeacht waar ze gevestigd zijn of waar hun componenten vandaan komen.

Dat betekent dat de gehele upstream toeleveringsketen, inclusief internationale leveranciers die zich mogelijk nooit eerder met EU-regelgeving hebben beziggehouden, de materiaal-, koolstof- en productiedata moet leveren die het DPP vereist. Voor autofabrikanten, die doorgaans componenten betrekken uit tientallen landen via meerdere leverancierslagen, is dit een van de complexere onderdelen van de implementatie.

De toeleveringsketens die dit het beste aanpakken, zijn degenen die nu al beginnen met het opbouwen van leveranciersdata-relaties, ruim voor 2028.

Het DPP geeft consumenten toegang tot geverifieerde productdata via een eenvoudige scan. Materialen, CO2-voetafdruk, productieherkomst, opties aan het einde van de levensduur. Voor autokopers is dit een betekenisvolle verschuiving. Duurzaamheidsclaims die voorheen op goed vertrouwen werden aangenomen, worden verifieerbaar.

Dat verandert het aankoopgesprek. Kopers die om milieu-impact geven, zullen voertuigen kunnen vergelijken op basis van werkelijke data in plaats van marketingtekst. Na verloop van tijd creëert dat echte marktdruk richting voertuigen die niet alleen op de weg goed presteren, maar gedurende hun volledige levenscyclus.